صبح سر کار رفتن حوصله میخواهد و کاری که داشته باشی تا انجام دهی.در غیر این صورت اگر در رخت خواب باشی بهتر است.

صبح ها ی کار ما قدری با بقیه فرق دارد.اکثرا کسی به کسی صبح بخیر نمیگوید مگر آنکه واقعاً صبح زود آمده باشد.چون آن زمان که همدیگر را میبینیم صبح محسوب نمیشود . ساعاتی بعد همه برای ناهار میرویم.جالب است.

البته این تنها ویژگی کار ما نیست.بارز ترین ویژگی اش خنده های ممتد و با صدای بلند است .از آن خنده ها که این روز ها کمتر میتوانی در کوچه و بازار لنگه اش را بیابی.اما سر کار ما از این خنده ها زیاد است.کوچک ترین اتفاقی سر نخ بافتن داستان های تخیلی و موضوع خنده ی جمعی میشود.انقدر ممیزی بازی کرده ایم که اگر یک زن در جمع باشد شوخی ها به گونه ای هدایت میشود که نه از بار طنزش کم میشود نه به کسی توهین میشود.این شوخی و خنده هارا بشدت دوست دارم.

نکته ی دیگر محیط کار ما سیستم آژانسی یا اورژانسی آن است .به این ترتیب که عده ای نیروی کار کشته منتظرند تا بساط را جمع کنند و سر کار بوند تولید کنند تدوین کنند و روانه ی آنتن کنند.دقیقا فضایی شبیه شبکه های خبری را دارد.با این تفاوت که ما صادق تریم .در این فضا است که اگر این دستت به آن دستت چیزی بگوید از گردونه خود بخود حذف میشوی .چون تنها یک کار بلدی نه بیشتر.باید به قولی رنجر تلوزیونی باشی تا از پس کار بر بیایی.شب و روز هم ندارد.و حتی روز تعطیل و غیره.

باید سعی کنی تا همیشه اولین نفر در جمع باشی و آخرین نفر که جمع را ترک میکنی.چرا که بعد از آن کارهای سخت و خنده های ممتد فقط کافی است پایت را از جمع بیرون بگذاری .

آنوقت موضوع صحبت تو میشوی و چیزهایی که در صورتت نمیگویند را پشت سرت میگویند.باید حواست خیلی جمع باشد که تلفنت طولانی نشود.پای اینترنت ننشینی,زیاد کانال را عوض نکنی ,از کسی یا به چیزی انتقاد نکنی,حتی تعریف هم نکنی,رفاقت نکنی,اعتمادنکنی و در یک کلام هر کار که میکنی به این بیاندیشی که اگر بروم پشت سرم چه میگویند.کمی سخت است اما عادت میکنی.مثل من!!!

به قول شاعر 

در بند آن نه این که دشنام یا دعاست                      یادش بخیر هر که زما یاد میکند

این کار کوفتی آنقدر دوست داشتنی است که همه چیزت را میگیرد.

پی نوشت: روزهای اولی که محیط کار جدیدم را تجربه کردم دوست عزیزی گفت که حواست باشد همین هایی که با تو بستنی میخورند پشت سرت میزنند.به او گفتم :دوست میگوید اما دشمن میگوید میخواستم بگویم.
قدری اذیت شدم از اینکه گول خنده ها و دوستی هایشان را خوردم اما درس بزرگی بود.از او ممنونم.
حضرت علی (ع):به دوست خود محبت کن اما اعتماد نکن