این روزها بیشتر دلم تنگ میشود...

کاش میشد همه را یکجا دید قبل از آنکه دیگر نتوانی  ...

واقعا چه فرقي ميكند بين بي پولي براي خريد  و نبودن چيزي براي خريدن كه در هر دو حالت ما ناتوانيم و يك طرف ماجرا كم است.
گفت هرچه در دارم را پاي خريد كتاب دادم.شده ام مثل صادق هدايت.كاش همه ميشديم مثل او...او هدايت شده بود .
فكر را راحت تر از شكم ميتوان پروراند.اما چه كنيم كه لذت خوردن و ريدن از پرورش فكر بيشتر به جانمان چسبيده.نداشته هاي جسممان بيشتر رخ مينماياند.

در دوراني زندگي ميكنم كه خيلي چيز ها كم است. گويي كه اگر بود هم باز چيز هاي ديگري نبودش حس ميشد.اين رسم زندگي توله هاي چموش آدم و حواست.

از رونق افتادیم.نه کسی سراغ ما رو میگیره نه ما سراغ کسی رو میگیریم.فعلا به خاطر مشغله ای که دارم نوشتن برام سخت شده.اما از دغدغه هام کم نشده.این روزا با روزهای قبلم فقط این فرقو داره که با خستگی بیشتری به مردم نگاه میکنم.کاری که همیشه دوست دارم.

بعدم اینکه همینجوری عیدتونم مبارک.

خ یلی خسته ام.این روزا عین روزگار پیری داره سخت و کند میگذره.دلم میخواست بهونه ای بود برای سال نو .کاش علت این همه اشتیاق رو برا نو شدن و میدونستم. اما دوست دارم فقط نگاه کنم به ولع زنها موقع خرید و نگاه خسته مردهای شهر به دور بر.شایدم زنها.کاش مال خودمون میشدیم .فعلا که هوای دل سرده و کله هم مثل همیشه پوک.خوشبختانه فقط تعداد نمیدونم هام از سال پیش بیشتر شده.خدارو شکر.واقعا جای سوال داره برام که آخه مگه...خسته شدم از بس حرف زدم و مثلا تحلیل کردم.حرفای دانشگاهی.تو تاکسیی،اتوبوسی،رسانه ای،مینیبوسی،صف گازی،کل عمری...

هی.خدا.

شبتون بخیر.حتی اگه روز خوندینش

 

سلام

اول اینکه دوست نداشتم اولین مطلب این وبلاگو با خبر مرگ زمستونی تنها خالم شرو کنم اما چه کنیم مرگ رو هم خیلی ها جزو زیبایی های دنیا حساب میکنن.مثل من.تنها قصه بعد از مرگ گلایه های آدمها از خودشون و بی وفایی های زنده بودن هاشونه و بعدهم اشکی از روی نمیدونم خجالت یا درد یا شراکت در غم.اما پایان زندگی دنیایی یه آدم آغاز جنگ و تنهایی زنده هاست‌.حرفهایی از جنس آدمهای زنده که کمترین سنخیتی نه با مردن٬نه با مرده٬ونه با هیچ چیز دیگر دارد.

دوم مردم غالبا"از مرده ها میترسند اما واقعیت ترسیدن از آدم های زنده است مرده که کاری به کسی نداره برادر من!

سوم جشنواره فیلم فجر امسال نمیدونم چه حال و هوایی خواهد داشت .وقتی یاد صف های عریض و طویل سالهای مادر و مسافران و ناخدا خورشید می افتم رفتن به جشنواره در این سال و زمانه ٬با دیدن برنامه های مناسبتی جعبه جادو هیچ تفاوتی نمیکنه.

 

 

سلام

خوش امدید

وبلاگ  سلام به خاطر حال و هوایی که خودم براش تعریف کرده بودم بهم اجازه نمیداد که هر مطلبی رو توش بنویسم.اما اینجا یه مقدار دستم باز تره. سلام هم به قوت خودش باقیه.

اومدم که بنویسم...